Dzidka Muzolf ma nie tylko oryginalne nazwisko. Jej głos jest rozpoznawalny w ułamku sekundy. Taki trochę egzotyczny, lekki, jakby pod palmą wyleżany. Ale też z tajemniczą głębią i chłodem fiordów, erotyczną, irchową matowością i pasmem szerokim jak stąd do nie widać.

Stygmaty swoistości noszą też jej teksty. Te do śpiewania chakteryzuje niecodzienny koncept, poetyckie obrazowanie i dają one szansę publiczności. Nade wszystko należy jednak chwalić muzyczny gust Dzidki i jej kompozycje. Są wysmakowane, śmiało zerkające w stronę jazzu i eksperymentu, z frazą pysznie leniwą jak bieg brazyliskich rzek. Te piosenki są trudne do wykonania ale słucha się ich łatwo. Szczególnie nagrań studyjnych. Wtedy gdy wysokie wymagania, jakie ma Muzolf wobec muzyków, daje się wyegzekwować w pełni.

W ruchu amatorskim już dawno zrobiła wszystko co należało. Znaczy - wygrała odpowiednią ilość dużych konkursów. Na scenie zawodowej już sporo znaczy. Ma szacunek środowiska i części mediów. Do skarbnicy kultury narodowej wejdzie jeśli zechce. Bo chcieć to móc. No i jeżeli szczęście się do niej z raz uśmiechnie - nieszczerbate.

Jan Kondrak